Oº°‘¨ Zusjes en zo ¨‘°ºO

Bui

Misschien dat jullie de bui al zagen hangen. Tenslotte ben ik eigenlijk nooit meer op web-log te vinden. Niet om zelf te schrijven in ieder geval. Meerdere reden waarom ik stop. Redenen die mensen om mij heen wel kennen. De meesten althans. Ik wil daar verder niet over in detail treden eigenlijk, maar voor de mensen die zich nu zorgen gaan maken, het is niets ernstigs. ;) Ik ben er gewoon klaar mee. Maar dat hadden jullie vast al gemerkt. Ergens vind ik het heel erg jammer. Want het maken van de kopfoto's en de layout vond ik altijd heel leuk om te doen. Maar om daar nou een weblog voor aan te houden...

Mensen, ik wens jullie het aller, allerbeste. Voor alle miniwebloggers een hele dikke knuffel!

Op hyves ben ik regelmatig te vinden, af en toe tik ik daar nog een stukje. Dus als je het leuk vind om ons nog een beetje te volgen, dan vind ik het hartstikke gezellig als je mijn 'vriendje' wil worden. ;)

www.wendy4980.hyves.nl

Openhartig

Pijn en verdriet...

Woorden die de laatste maanden veel van betekenis zijn geweest. 1 Van de redenen waarom ik niet in webstreepjelogland was.

Toen Nora geboren werd leek er geen vuiltje aan de lucht. Het ging geweldig met Ella. Maar 4 maanden erna bleek het ook bij haar meer impact gehad te hebben dan wij in eerste instantie dachten. Je verwacht ergens wel een terugval, vaak komt het besef bij die ukken toch later. En nee, Nora ging inderdaad niet meer weg. Gek was ze op haar vanaf dag 1. Lelijk heeft ze ook nooit tegen haar gedaan.

Nee, mama moest het bezuren. Of eigenlijk wilde ze laten weten dat zij het moeilijk had. Luisteren deed ze niet, ik moest telkens boos worden voordat ik iets van haar gedaan kreeg. Ze was veel verdrietig om kleine dingetjes en vroeg veel negatieve aandacht. Ik, die nog heel veel last had van de hormonen, vond het moeilijk dat te doorbreken. Elke dag begon ik weer met frisse moed. 'Vandaag ga ik het op de juiste manier aanpakken!' Maar aan het einde van de dag moest ik dan toch weer concluderen dat dat niet was gelukt. Rond de feestdagen begon ze ook nog eens in haar broek te poepen.

De maat was voor mij toen echt vol. Dit moest anders. Ik wilde mijn kleine knuffelige lieve meisje terug. Knuffeltjes, die ik niet meer van haar kreeg. Ze voelde zich duidelijk aan de kant gezet. En dat terwijl ik me van te voren had voorgenomen dat dit mij niet ging gebeuren. Ik tobde echter zelf met gezondheidsklachten en zat niet lekker in mijn vel. Moeilijk!

Echter, sinds ik weer uit huis werk gaat het beter. De dagen dat ik thuis ben, ben ik er ook echt voor mijn meisjes. Ella wordt weer meegaander en ik krijg sinds van de week weer spontane knuffeltjes en kusjes. Ik heb mijn meisje terug!

Vanmiddag echter dwaalde mijn gedachten af. We waren via de spoedeisende hulp doorgestuurd naar de kinderarts, omdat Ella haar nek niet meer wilde bewegen. Moord, brand, dat was het. Ella is absoluut niet kleinzerig en ik heb haar nog nooit zo veel pijn zien hebben. Gedacht werd aan hersenvliesonsteking. Ook het eerste wat mij te binnen schoot toen ze zo in huilen uitbarstte thuis. En als zoiets boven je hoofd hangt ga je nadenken. Ik dus over die laatste maanden. Die laatste maanden waarin ik me een belabberde moeder voor haar voelde. De angst die ik voelde, mijn meisje, het zou toch niet?

Die liefde die je dan voor je kind voelt. Overweldigend! Vanmiddag nam ik me dus voor nóg meer van mijn meiden te genieten. Te genieten van die heerlijke momentjes op de bank, samen een filmpje kijken, knuffelen. Samen op pad, genieten van de dingen door de ogen van mijn meisjes. Genieten, vooral veel genieten. Je weet het maar nooit!

Overigens bleek het geen hersenvliesontsteking te zijn. Godzijdank! Hoewel ze het echt uitschreeuwde van de pijn als ze van houding moest veranderen, was haar nek niet verkramd, had ze geen koorst en geen uitslag. 5 Pakjes zetpillen staan er nu in de keukenkast. De komende dagen moet ze het doen met paracetamol en diclofenac. Gedacht word dat ze haar nek flink heeft verdraaid en nu last heeft van haar spieren daar. Op de paardenmiddelen doet ze het goed. Vanavond stond ze alweer te springen op ons bed. Ze voelt zich 'onder invloed' alsof ze de hele wereld aan kan. De komende dagen moeten we het aankijken. Hopelijk neemt de pijn snel af, vooral ook zonder de medicijnen, want jeetje wat was ze ontzéttend zielig.

Kusjes

Long time no see!

En zo zijn we (bijna) 2 maanden verder.

Zo langzaam aan wil ik het bloggen weer op gaan pakken. Al is het maar om de opa's en oma's, die het zó ontzettend leuk vinden hun kleindochters online te volgen. Maar ook voor iedereen die zich de laatste tijd heeft afgevraagd hoe het hier ging.

Daar kan ik lang en kort over zijn. Maar ik zal me beperken tot de korste versie.

Na de bevalling van Nora kwam er meer op me af dan ik had gedacht. Niet alleen vond ik 'Van 0 naar 1 is ingrijpender dan van 1 naar 2' de grootste leugen die ik ooit gehoord had, maar ook lichamelijk en psychisch ging het even niet lekker. Fijn al die hormonen. En dan die bevalling die er achteraf FLINK heeft ingehakt! Ik begin er niet meer aan, ik ben niet geschikt om al die hormonen te verdragen. Mochten jullie over een jaar of 2 nog steeds mee lezen en mij horen over babykriebels, herinner me dan ajb aan dit stukje!

Inmiddels gaat het weer redelijk goed. Ik zit weer onder mijn gewicht van voor Nora's zwangerschap en kan weer in de spiegel kijken zonder mezelf niet te herkennen. Ik merk dat de hormonen zo goed als verdwenen zijn. We zijn gewend aan ons nieuwe ritme. Ik werk weer buitenshuis, wat me enorm goed doet. Ik ben gewoon geen mama die 24/7 op de lipjes van haar kinderen moet zitten. Er is weer rust in huis. De kids doen het geweldig op de opvang en hebben zodoende ook een leukere mama.

Vanavond ga ik even weblogland door met een kopje thee naast de pc. Even bijlezen. Want zelfs de feedreader heeft de afgelopen maanden uit gestaan.

Logmoeheid

Druk. Ik heb er geen andere woorden voor. Ik ben harstikke druk. Het leven is met 2 kinderen drukker dan ik van te voren had kunnen denken.

Inspiratie. Dat heb ik momenteel dus niet. Er gebeurd zoveel tegelijk dat ik niet weet wáár ik zou moeten beginnen. En eerlijk? Ik heb even ook gewoon geen zin. Logmoeheid denk ik.

Ik heb er aan gedacht (wéér) te stoppen. Maar ik weet dat er een periode komt waarin ik wél weer de rust kan vinden om gewoon eens lekker een stukje te tikken. Maar voor nu, nee, voor nu is het gewoon even te druk. En ik heb zoveel (nieuwe) andere dingen te doen. Stoppen doe ik dus niet, maar wel even een time-out. In deze drukke maanden bomvol verjaardagen, feestdagen en andere afspraken.

Hierbij wil ik iedereen alvast hele fijne feestdagen wensen!